Co z tym zdrowiem? – cz.1

Konkludując, można postawić tezę, że człowiek, żyjąc i rozwijając się, w toku transakcji z wymaganiami własnej kultury (w toku socjalizacji) zdobywa wiedzę i rozwija zasoby zarówno podmiotowe, jak i środowisko­we. Zasoby te mogą być związane ze zdrowiem, tworząc przekonania i kompetencje zdrowotne oraz potencjał zdrowia. Gdy człowiek w toku owego procesu rozwoju i socjalizacji doświadcza: (1) spójności, (2) gdy wy­magania są dostosowane do potencjałów rozwojowych człowieka i mobi­lizują go do zmagania się z trudnościami oraz gdy (3) ma on poczuci: uczestniczenia i zaangażowania w podejmowanie decyzji, rozwija się w nim i umacnia kluczowa dla salutogenezy złożona struktura podmiotu, jaką jest poczucie koherencji. Ta podstawowa, złożona i uogólniona właściwość pod­miotowa, aktualizując się w procesach transakcji człowieka z wymaga­niami otoczenia, aktywizuje różne zasoby, w tym także indywidualna świadomość zdrowia, co z kolei wpływa na zachowania zdrowotne.

Akcentowanie udziału subiektywnego poczucia zdrowia w ujmowanym całościowo stanie zdrowia podmiotu, jak również trudność w jedno­znacznym zdefiniowaniu kategorii zdrowia doprowadziły do zaintereso­wania badaczy kategoriami pokrewnymi do zdrowia – wśród nich na nrzetomie lat 80. i 90. coraz większe znaczenie zaczęło zyskiwać pojęcie jakości życia (Pasikowski i Sęk, 1995, 1998).

You may also like

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *