Kulturowy wymiar choroby – cz.1

Skoncentrowany na problemie relatywizmu językowego, wpływie ję­zyka na percepcję, mowę i myślenie, Whorf – chociaż zakładał, że każdy język, będąc rozległym i odrębnym systemem, sankcjonuje kulturowe formy i kategorie, za których pośrednictwem porozumiewamy się i ana­lizujemy rzeczywistość – właściwie nie podjął szerzej problemu relacji zachodzących między językiem a kulturą. Odróżnia go to od jego po­przednika i nauczyciela – Sapira, którego badania lingwistyczne połączo­ne były z teoretyczną refleksją nad kulturą i osobowością człowieka. Pamiętać jednak trzeba, że według Whorfa język jest „pewnym szczegól­nie spoistym zbiorem zjawisk kulturowych”, dlatego też badając dowol­ny konkretny język od strony lingwistycznej, odtwarzając jego gramatykę (jawne i ukryte kategorie, klasyfikacje i tym podobne „szablony rodzime­go języka”), pośrednio docieramy do kulturowych form i kategorii deter­minujących myślenie posługujących się nim ludzi. A problem myślenia członków danej społeczności „nie sprowadza się wyłącznie do psycholo­gii. Ma on charakter w dużej mierze kulturowy […]. Wymaga podejścia lingwistycznego” (Whorf, 1982, s. 108).

You may also like

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *